5:22AM

05:22am. Daar stonden we dan, schouder aan schouder in de badkamer. Mijn huisgenootje Kyra en ik. We poetsten allebei onze tanden, en smeerden onze crème op. Die van haar was een nachtcrème, en die van mij een dagcrème. Zij deed haar lenzen uit, ik deed ze in. We maakten ons allebei klaar: Kyra om naar bed te gaan en ik om te trainen.

Natuurlijk dacht ik er een milliseconde aan dat het lekker zou zijn om terug in mijn warme bed te kruipen en mezelf geen weg door de sneeuw te hoeven banen op mijn dunne gladde racefietsbanden op weg naar het zwembad. Maar waar ik het meeste aan dacht is dat succes en resultaat niet uit de lucht komt vallen en je er hard voor moet werken.

Gelukkig is dat iets wat ik graag doe en ik heb er ook plezier in. Ik heb geen excuses om niet hard te werken, want het enige obstakel op mijn weg ben ik zelf. Ik heb het geluk dat veel mensen mij steunen en met hun kennis mijn doel realistischer maken, en de gedachtes dat ik het niet kan en dat ik de lat te hoog heb gelegd is het enige wat mij soms keihard laat struikelen. Ik probeer die gedachtes te verwaarlozen en mezelf te laten zien dat ze niet waar zijn. Dit is mijn leven, mijn tijd en mijn weg. Ik wil er wat van maken en het lijkt me verschrikkelijk om achteraf nooit te zullen weten wat ik had kunnen bereiken omdat ik mijn best niet heb gedaan of omdat ìk degene was die niet in mezelf geloofde. Ik heb geen excuses.

Eleanor Roosevelt zei ooit: “A stumbling stone to the pessimist is a stepping stone to the optimist”. En dat is wat Kyra’s en mijn gezamenlijke ochtendritueeltje voor mij was. Het gaf me positieve energie en nòg meer zin om te knallen tijdens de zwemtraining terwijl de rest nog op bed lag.

Even voor de duidelijkheid wil ik zeggen dat ik absoluut niet tegen de levensstijl van Kyra ben. Ik vind het juist leuk dat ik er op zo’n manier toch nog een beetje plezier van kan hebben. Lachend vroeg ik of Kyra’s feestje leuk was, en wenste ik haar een goede nachtrust. Zij wenste mij veel plezier bij de training. Wie heeft er hier nu een nachtleven?!

Te laat

Neeeeee! Niet te laat voor de start??!! Ik zette het op een sprintje richting de start, die ongeveer 500 meter verderop was. Toen deze eenmaal in zicht was ging het startschot en alle atleten begonnen aan de wedstrijd. In mijn hoofd bestond maar een ding en dat was dat ik deze ronde wilde lopen in een persoonlijk record. Terwijl ik de start naderde trok ik mijn jasje en handschoenen uit zodat mijn startnummer op mijn buik verscheen. Er was geen tijd meer om mijn lange broek uit te doen en mijn schoenen in te wisselen voor spikes. Gewoon door.

Uiteindelijk startte ik 40 seconden later dan de rest van het deelnemersveld met een hartslag van 186. Stel je voor. Je staat te kijken en ineens kom ik er nog helemaal buiten adem achteraan gerend. Dat zag er vast grappig uit. En ik wilde me alleen maar goed voorbereiden door een uitvoerige warming up te doen met veel oefeningen en alles wat je warm moet maken..

Het doet me denken aan een quote van John Lennon: Life is what happens to you while you’re busy making other plans. Is er ook zo iets als te laat zijn voor het leven? Wanneer is de start en is er ook een startschot zodat je weet dat het begint? En wat is dan beter, te laat met een goede voorbereiding of op tijd en moeten improviseren?

Ik denk dat het belangrijk is doelen te hebben en te streven naar verbetering. Maar daarbij mag je niet naar beneden kijken en op een dag wakker worden en je afvragen wat je de afgelopen jaren nou eigenlijk hebt gedaan. Zeker als er een kans is dat je je doel niet haalt. En al haal je het wel, was het achteraf al die tijd wel waard? Daarom mag je niet vergeten van de weg te genieten zodat de tijd niet weggegooid is. Geniet gewoon van de kleine dingen. Ik ben van plan de komende vier jaren hard te trainen, niet met vriendinnen op vakantie te gaan, weinig te feesten, en toch geniet ik en heb ik plezier. Zelfs de weg is het waard.

Ik heb uiteindelijk geen persoonlijk record gelopen. Ik liep op 4 kilometer bijna 40 seconden langzamer dan de vorige keer. De voorbereiding heeft me eerder tegen gewerkt dan dat het hielp, omdat ik al moe was. Maar ik heb er van geleerd, het was een goede training. Vanaf nu altijd professioneel op tijd en goed voorbereid. Maar niet zonder te genieten.

Investeren in verstand

“Ah, hier zit nog een stukje…. Zo, nu kun je ze mee naar huis nemen. Wil je dat?” Iiieeel, wil ik mijn verstandskiezen mee naar huis nemen die net getrokken zijn? Wat moet ik daarmee? Een stukje van mijn lichaam dat niet eens voor problemen zorgde maar er toch uit moest. Op een manier die verschrikkelijk klonk maar ik door de verdoving gelukkig niet voelde. Misschien wel interessant om te bekijken, maar al dat bloed? “Hmm, doe maar” mompel ik terwijl ik nog met mijn kaken gespreid lig. Ik vertel hem dat ik het wel mee vond vallen en hij vraagt me dat door te vertellen omdat iedereen alleen maar griezelverhalen verspreidt over verstandskiezen trekken. Bij deze dus.

Ik heb ze eruit laten halen omdat de kans groot is dat ik er over 2-3 jaar last van zal krijgen. Het is dus een soort investering om ze er nu uit te laten halen. Nu pijn, zodat die later niet veel groter is en ik dan niet eventuele weken vol trainen hoef te missen juist als die belangrijk zijn. Over 2-3 jaar betekent voorbereiding op de Olympische Spelen..

Ik weet niet of het mijn economische achtergrond is, maar de laatste tijd valt alles op termen als ‘investeren’ en ‘winst oogsten’. 2012 was een van de mooiste jaren van mijn leven, en niet makkelijk te toppen. Is het mogelijk dat elk jaar steeds beter is? Want als dat zo is, zijn er geen uitschieters bij.. Wat heb je liever, een leven dat steeds een beetje leuker is of een turbulent leven met tijden van werken en tijden van oogsten?

Ik wil 2012 toppen en hopelijk gaat dat in het Olympische jaar 2016 wel gebeuren maar dan moet ik wel 2013, 2014 en 2015 investeren. Kunnen we dit ook vertalen op de rest van het leven? Vriendinnen- er voor hen zijn in moeilijke tijden zodat je de leuke tijden ook kunt delen of zodat zij er zijn wanneer jij ze nodig hebt? Mannen- geen seks op de eerste date zodat de relatie uiteindelijk waardevoller wordt en gebaseerd wordt op andere dingen? Een mooi lichaam- nu gezonder leven om straks met je lichaam te kunnen pronken? Werkt het altijd zo? Moeten we altijd investeren om iets beters te krijgen? Kun je je nòòit eens laten gaan? Ik denk het wel, zolang we onze focuss maar niet verliezen van wat we nou echt willen. Want als je even goed nadenkt, dan is er toch bijna niets wat het waard is om je dromen niet te halen?